Kıvırcık tiftikler ...

Etme bulma dünyası işte!
Teyzemin kıvırcık saçlarına sürekli laf atıp,hep bu konuda onu kızdırırken,
bir de baktım ki, benim minik kızımın saçları da aynı Sevda teyzesi gibi kıvırcık marul bişey oluverdi :))
Teyzemin saçlarını öven yeni bir isim bulmam lazım şimdi ;)

Kürşat

''Geniş aile'' akşam gezintisinde :)

üfff...iş kızı olmak ta çok yoyucuymuş yauf !

Balım annesinin iş yerinde işe başlamışşş...

Gayecim Antalyaya geldi ve hasret giderdik...

Gayecim Ennn sonunda çıktı geldi Antalya'ya. Birkaçgün kalabildi ama bir saatliğine bile olsa değerdi... Şanssızlık bu ya ben rahatsızlandım, eniştemizin vefatı dolayısıyla gelen gidenlerden çok az görüştük, ama öyle özlemişim ki sohbetini... Canım benim yine bekliyorum seni en kısa zamanda...

Pazar günümüz.

Bir pazara daha böyle başladık, kızım öperek uyandırdı beni:)



sonra evde babasına hararetli bi şekilde bişeyler anlatmaya başladı..


sonrada arabamıza kurulduk keyifle :)

İÇİM ACIYOR.. hayat dediğimiz şey... bu kadar basit bir denklem mi??

Ne söyleyerek başlamak lazım,nasıl anlatmalıyım hiç bilemiyorum, şuan tek bildiğim içimizin kan ağladığı...
Biricik Sevda teyzem, Biricik Utkucum ve Biricik Adnan abicim... Küçücük ama çok candan sıcacık bir aile...
Nasıl güzeldi herşey, nekadar mutluydular... Hani insan ölünce denir ya nekadar iyi insandı diye, öyle değil gerçekten belki de dünyanın en iyi insanıydı Adnan abi. Her zaman yüzünde bir tebessüm vardı, hiç kimseyi incitmedi bugüne kadar.. Hiç gücenmedim Adnan abiden, hiç ama hiç... Çok dürüst, temiz ve değerliydi...
Daha çok uzun bir ömrü olmalıydı, Utku'yu büyütüp evlendirmeliydi... Torununu görmeliydi. Eminim o zamanda çok iyi bir dede olurdu. Bir sürü hayalleri planları vardı... Hiç tahmin edebilir miydi böyle ansızın, bir anda , bir saniyede... Boğazımda düğümleniyor yazacaklarım anlatamıyorum içimden geçenlerin milyonda birini bile. Yaşamın tam da orta yerindeydi yapacağı bir sürü şey vardı daha, ama bitti... Bu kadarmış... Oyunu yarım bırakıp gitti Adnan abi, hepimizi yarım bırakıp gitti...
Akşam bize yemeğe geleceklerken, bu sebepten bizim onun cenaze yemeğini yiyeceğimizi kim bilebilirdi ki...
Hayat bu, gelen geldiği gibi gidiyor işte... Sadece çok ani oldu, apansız oldu..
Bir akşam işten eve dönerken trafikte nokta koydu hayatının geri kalanına...
Dört elle sımsıkı sarıldığımız bu hayat demek ki bir anda bırakabiliyormuş bizi...
Acımı tarif edemiyorum. Bu koşuşturmanın içinden sıyrılıp gittin umarım artık rahat ve huzurlusundur Adnan abicim, seni çok seviyoruz...

CANIM BENİMMM

kızımla 2. anneler günümüzü yaşadık hediyesine de bayıldım çok teşekkürederim balım (ve sevgilim:)

anneler gününden ve bu sabahtan kareler...

ceren'in favori meyvesi yeşil erik :) bahçeye iner inmez ağaca saldırıyor...
arabada da keyifle kemiriyor:)




anneler gününde 3 kuşak bir arada, annem ben ve kızım ... bu fotoğrafın üstüne
"BİTEK ANNEM OLSUN BANA YETEEEER" diyorum ve herkesin geçmiş anneler gününü kutluyorum..

Mayıs resimleri

6 Mayıs 2010